تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و پنجاه و چهارم :
کمند سرش را به شدت به دو طرف تکان داد و حیران گفت:
- نه، نه، نه امکان نداره! قراره درمان براش پیدا کنن...
محیا عقبتر ایستاده بود. بدون هیچ حرفی. انگار او راحتتر این حقیقت را پذیرفته بود.
برگشتم و به مقابلم خیره شدم. به بیمارستانی که میسوخت و آتشنشانها به سختی سعی در خاموش کردنش داشتند و مردم توی سر خودشان میزدند و زنی مشت مشت خاک از کف زمین برمیداشت و روی سرش میریخت.
مطالعهی این پارت حدودا ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۸۱۸ روز پیش تقدیم شما شده است.

مریم دولتیاری | نویسنده رمان
نه در اون حدم نیست دیگه😂🩵
۲ سال پیشAlieh
0خب دارن کم کم ترسناک میشن😂🫶 میترسم من🫶😂😂 ولی کمند دانیار رو فک کنم دوس نداره گناه داره دانیار🫠🥹😂
۲ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
کمند با خودش درگیره بیشتر. نه زیاد ترسناک نیست نگران نباشید😅
۲ سال پیشملیکا
0حالا این سرگرد بابایی هم وقت گیر آورده تو این اوضاع ولی خب اینام از بس گند زدن دیگه اعتمادی به آزادیشون نیست خودشون یه پا خطرن😂
۲ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
😂😂 اینم حرفیه
۲ سال پیشاسرا
0اینامگه ندیدن اون دخترکامران میخاست بکشه بعدوقتی کامران اون باچاقوزدچیزی به کامران نگفتن چرافکرکردن پلیسهابیمارستان آتش میزن ولی حرف آخربابایی واقعادرسته🙏💞
۲ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
فکر نمیکردن اوضاع انقدر خراب باشه دیگه و اولین چیزی که به ذهنشون اومد این بود که برای کنترل مریضها این کارو کردن. و ای بابا، این بیچارههام میخوان یه کمکی کنن اینطور نگید🥹😂
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

Alieh
0این نظر ممکن است داستان رمان را لو داده باشد
ای وای سرگرد چرا اینکارو کرد ای بابا ولی بیمارها مثل خون آشام ها شدن🙁🫠🫶