حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت هشتاد و پنجم :
_ ببین می تونی کاری کنی همین جا ولت کنم و برم؟
حامی یک دستش را به علامت تسلیم بالا گرفت اما حرفی غیر طلب بخشش به زبان راند: من که می دونم دلت نمیاد یکه و تنها ولم کنی و بری. نه خداییش دلت میاد یه پسر به این ماهی... به این آقایی که از قضا دل خسته تشریف داره رو ناراحت کنی و بری؟
_ آره. اگه بدونم با رفتنم سر به راه می شه، چرا که نه!
_ این آقای سر به هوا هیچ جوره سر به راه نمی شه؛ مگه تو دستشو
لطفا صبر کنید...
