حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت هشتاد و چهارم :
صدای خوانندۀ جوان روح را نوازش می داد. ساناز مانند سایرین حاضر در رستوران به لحن آرام و سکر آورش گوش سپرده بود. با نگاه به حامی لقمۀ جویده اش را آرام بلعید.
_ قشنگ می خونه اما یواش یواش داره خوابم می گیره. فعلا غذا شده وسیلۀ نجاتم وگرنه سر رو میز خوابیده بودم.
ساناز در جواب شیطنت کلامش گفت: انگاری خیلی دلت می خواد یه آهنگ شاد و قری بخونه تا یه نمه به خودت تکون بدی؟
_ محیطش مناسب
لطفا صبر کنید...
