پارت صد و پنجاه و دوم :

چند لحظه نگاه کردیم و بعد دیدیم راننده‌ها بدون هیچ حرفی سوار ماشین‌هایشان دور زدند و رفتند. ماشین را خاموش کردم و با تکیه به صندلی گفتم:
- همین‌جا منتظر می‌مونیم.
کامران که تا الان‌ سکوت کرده بود ناگهان تکیه از صندلی گرفت و گفت:
- به نظرتون ممکنه بتونن یه درمان برای مریض‌ها پیدا کنن؟
محیا کنار من روی صندلی کمک راننده بود و با پایین دادن پنجره دوباره مشغول کشیدن سیگار Ø

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۸ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۲۳ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • اسرا

    0

    🙏💞

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️