مردمک سفید به قلم سحر حاجیوند
پارت سی و هشتم :
یک ساعت بعد خانواده‌ی امامی که رفتند توی اتاق نشستم و خودم را با مقاله‌ی نیمه کاره‌ی سهراب مشغول کردم. ته رفتارهای دایی یک ناملایمتی بود که دلیلش را نمی‌دانستم.
صبح که چشم‌هایم را باز کردم برخلاف همیشه سمآء توی رختخوابش خواب بود. آنقدر معصوم و آرام بود که دلم نمی‌آمد بیدارش کنم. نگاهی به ساعت کنار تخت انداختم از هشت هم گذشته بود. از این پهلو به آن پهلو می‌شدم که صدای ویبره تیز مو
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۸۲۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
مریم گلی
7مشاور یعنی امین ،من نمیدونم واقعا وقتی پای عشق وسط بیاد آدمها باید تعهد کاری شونو فراموش کنن ،دکتر رستمی با این کارش خودشو و کارشو زیر سوال بود ،به امید روزی که پارت ها روزانه بشه ممنونم نویسنده جان