توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت صد و هشتم :
در آن خانۀ عاریه زندگی می‌کردم؛ در خانه‌ای که صاحبش زیر خروارها خاک بود و من در پوستینش می‌زیستم. چهرۀ مهربان انیس یِک دم از برابر دیدگانم کنار نمی‌رفت؛ ممنونش بودم. که فرمانبردارِ من متوّهم بود. منی که روزی خشمم را نثارش می‌کردم تا شبیه چکامه باشم و روزی از پوستین او خارج می‌شدم و همان ترانه می‌ماندم و نرم‌خو می‌شدم. ممنونش بودم که تحمل می‌کرد مهر و قهرم را؛ ممنونش بودم که هر چه ب
لطفا صبر کنید...
