توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت صد و هفتم :
***
«می‌خواست گل قصّۀ مردم نشود، شد.»
زانو در آغوش گرفتم و از پنجره خیرۀ رقص پرندگان ماندم بر قلۀ دماوند. آسمان تهران که برخلاف همیشه آبی بود؛ شکوفۀ گیلاسی که رسیدن بهار را نوید می‌داد و سالی دیگر که قرار نبود من طعم خوشبختی را بچشم. از اتاقی که زندان بود با هویت و با نامی دیگر؛ از محبس روشن با پنجرۀ بزرگش که رو به برج میلاد گشوده می‌شد و دماوند.
- امروز خیلی حالت بهتره. صورتت شا
لطفا صبر کنید...
مبینااا
0کلا داستان یه جوری دیگه بود مثلا چکامه به خاطر تصادف فلج شده ولی در واقع ام اس داشته