سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت صد و چهل و دوم :
داشت همه چیز رو انکار می‌کرد.
من که می‌شناختمش...
داشت می‌زد زیر خوش ا‌ومدنه!
- تو که چشمت دختره رو نگرفته بود.
به سمت راست پیچید.
- نه بابا چشم گرفتنه چی؟
- آره بابا، می‌دونم.
سرش رو یه لحظه سمتم برگردوند و چهره شیطونم رو دید.
با حرص فرمون رو ول کرد و یکی تو کله‌م کوبید.
- داری مسخره می‌کنی؟
به خودم اشاره زدم.
- من؟ نه بابا غلط کنم.
- ببین محمد، بخوای چ
لطفا صبر کنید...
