توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت صد و پنجم :
تلفن همراهم همچنان در جیبم میلرزید؛ من اما تصمیمم را گرفته بودم. نه به اختیار و انتخاب خودم... به اِجبار فؤاد تصمیم گرفته بودم. وقتی روح ناآرامش در خیابانهای شهر مقابل چشمانم جولان میداد، نمیخواست خوشبختی زیر پوست من برای باری دیگر بنشیند؛ یا شاید نمیخواست اشکان ندیده و نشناخته زن بستاند. فکر همسر بیوهاش بود یا رقیب عاطفی تازه رسیدهاش...
نفهمیدم به سربازِ مسلّح چه گفتم و Ø
لطفا صبر کنید...
