قرار ما پشت شالیزار به قلم فرناز نخعی
پارت صد و پنجاه :
لبخند زدم. نمی‌توانستم انکار کنم که از دیدنش خیلی خوشحالم. حضورش به من آرامش و امنیتی داده بود که سرزنش‌ها و اخم‌وتَخمش هم خدشه‌ای به آن وارد نمی‌کرد.
جلوی یک تاکسی را گرفت و گفت:
- جاده‌ی امامزاده داوود می‌ری داداش؟
- کجاش؟
- همون اول‌هاش.
- سوار شو.
وقتی سوار شدیم آهسته پرسیدم:
- کجا می‌ریم؟
- یه جا که فک‌وفامیلت اصلاً
لطفا صبر کنید...
علی بیدار
0اینقدر کش و قوس نده تمام اتفاقات با ریزبینی کامل ذکر می شود