گیلدا به قلم مرضیه اخوان نژاد
پارت دویست و بیست و هفتم :
نور زردرنگ و زنندهی لامپ آشپزخانه باعث شد چند ثانیهای دستم را مقابل صورتم بگیرم.
با نگرانی پرسید:
-خوبی؟
نفسم را عصبی از سینهام بیرون راندم و غرولند کردم:
-از احوالپرسیهای شما! در رو قفل کردی تو اون اتاق تا بمیرم، نه؟
توقع داشتم الان من را به آرامش دعوت کند تا مبادا صدایم به گوش مهمانهای داخل پذیرایی برسد.
اما در کمال تعجب او هم کمی صدایش را بالا برد:
-تÙ
لطفا صبر کنید...
