پارت دویست و بیست و هفتم :

نور زردرنگ و زننده‌ی لامپ آشپزخانه باعث شد چند ثانیه‌ای دستم را مقابل صورتم بگیرم.
با نگرانی پرسید:
-خوبی؟
نفسم را عصبی از سینه‌ام بیرون راندم و غرولند کردم:
-از احوال‌پرسی‌های شما! در رو قفل کردی تو اون اتاق تا بمیرم، نه؟
توقع داشتم الان من را به آرامش دعوت کند تا مبادا صدایم به گوش مهمان‌های داخل پذیرایی برسد.
اما در کمال تعجب او هم کمی صدایش را بالا برد:
-تÙ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۲۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!