پارت دویست و هفتم :

لحظه‌ای چشم از من گرفت و خشمگین سر چرخاند و نگاهش را به نقطه‌ی نامعلومی دوخت. سپس سمتم چرخید و با لحنی که سعی داشت بالا نرود، پرسید:
-چی رو نمی‌تونی؟ دقیقاً چی؟
ابایی از اشک ریختن مقابل او نداشتم. درحالِ حاضر تنها کسی که در این شهر داشتم و می‌توانستم به او پناه ببرم و هراز گاهی سر او غر بزنم و بهانه‌هایم گوشش را پر کند، او بود.
دمی گرفتم و با صدای گرفته‌ام لب زدم:
-اشتباه ک

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۴۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!