تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و چهل و هفتم :
از کنارش گذشتم و به طرف ورودی اداره رفتم و او گفت:
- منم خبرها رو دیدم، بی خیال اون فیلم، همهچیز خودش معلوم میشه.
جوابی ندادم و وارد سالن شدم و به طرف اتاق سرگرد رفتم. در زدم؛ ولی کسی جواب نداد و صدایی آشنا را از پشت سرم شنیدم. مرادی بود؛ همان پلیسی که در ماشین با او بودیم.
- انتهای راهرو اتاق بازجویی شمارهی دو. اونجان.
برگشتم و تشکر کردم و به طرف انتهای راهرو یاد افتاد
لطفا صبر کنید...
