پارت صد و چهل و چهارم :

من کلافه پنجره را پایین زدم تا هوای ماشین عوض شود و گفتم:
- من نمی‌دونم الان که همه چیز واضحه، چرا این مسخره بازی رو تموم نمی‌کنن؟ مگه قرار نبود این شاهینی‌فر همه چیز رو بگه؟ برای چی پس سرگرد بابایی رفت سراغش؟
محیا که راه افتاده بود و داشت از خیابان بیمارستان خارج می‌شد گفت:
- فکر نکنم بخوان چیزی به مردم بگن. شنیدی که سروان غلامی چی گفت. به مردم چی بگیم، بگیم خانواده‌شون مری

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۴۱ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • نفیسه

    0

    عالی بود

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    ممنون از حضورتون💗🤍

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️