بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت صد و پنجم :
سر کوچه که از ماشین پیاده شد، چند قدمی را طی کرده، نکرده، ایستاد! نگاهی به ساختمان‌شان انداخت و عقب‌نشینی کرد. از خانه‌اش بدش می‌آمد. همین که واردش می‌شد، بی‌حوصله‌اش می‌کرد و به تخت می‌چسباندش. برگشت و پاهای سنگینش را کشید. انگار زنجیر بهش بسته بودند. بس که کرخت شده بود، فکر می‌کرد ۱۰۰ کیلو شده است. ترجیح داد پیش مادرش برود و دردهایش را برای او نق بزند. به قول خ
لطفا صبر کنید...
میم
0از همین یه کارش خیلی خوشم میاد،خیلی خوب زبونی داره برای امثال انوشه،قشنگ می شوره می ندازه رو بند😅