زندگی را نمی بازم به قلم صدیقه سادات محمدی(نگار)

پارت دوم :

یکتا روی مبل تک‌نفره‌ نشست و مغموم لب زد: دروغه... دروغه آرش... این کارا به بابای من نمیاد. باباالیاس من این‌جوری نیست. اهل این حرفا نیست!
آرش چشم تنگ کرد و با غیظ پرسید: پس الان کجاست؟ چرا نمیاد از خودش، آبروش و حیثیتش دفاع کنه؟ چرا فرار کرده؟! هان؟
یکتا مأیوس و درمانده اشک ریخت و آرش با خودش زمزمه کرد: پیداش می‌کنم بالاخره... این دختره رو هم دفعه‌ی بعد یه‌جوری گیر میندازم که با هوچی‌گری خودشو خلاص نکنه!
از جا برخاست و سمت حمام رفت. سوزش زخم‌های لب و گونه‌اش هم زیر دوش نمی‌توانست او را از فکر و خیال بیرون بکشاند. آن دخترک چموش، تنها سرنخی بود که می‌توانست نشانی از پدرش داشته باشد. دنبال راهی می‌گشت برای به دام انداختنش و گذر زمان را حس نمی‌کرد که تقه‌ای به در حمام خورد و یکتا صدا زد: کجا موندی داداش؟ غذا از دهن افتاد.
به خودش آمد و بلافاصله جواب داد: اومدم!
دقایقی بعد در حالی که با حوله‌ی سفید کوچکی نم موهایش را می‌گرفت، سمت یکتا رفت که میز شام را آماده می‌کرد.
- دختره خیلی خوشگله؟
یکتا بی‌هوا پرسید و پوزخند کجی روی لب آرش نشست.
- آره پدرسوخته... یه چهره‌ی ظریف، پوست روشن و چشم و ابروهای مشکی داره.
یکتا صندلی را عقب کشید و پشت میز نشست. دستش را زیر چانه زد و گفت: می‌ترسم آرش... از آخر این قصه می‌ترسم. اگه حرفایی که پشت‌سر بابا می‌زنن راست باشه، اگه پلیس قضیه‌ی این دختره رو بفهمه، بفهمه تو بهشون نگفتی... میشی همدست بابا... بعدش...
آرش حوله را دور گردنش انداخت و پشت میز نشست. با خنده گفت: اوه... خوبه حالا اینقدر شلوغش نکن. همدست و این حرفا چیه؟ مگه الکیه؟ اصلا این دختره چه ربطی به ماجرای خیریه داره؟ این قضیه خانوادگیه.
دخترک سربه‌زیر و بی‌صدا اشک ریخت و لب زد: دلم برای اون روزا تنگ شده. که همگی دور این میز شام می‌خوردیم، می‌گفتیم و می‌خندیدیم. کاش امیر و مامان برگردن. بابا پیدا بشه... این کابوس تموم بشه.
آرش لقمه‌ای از شامی، همراه یک برگ ریحان مقابل دهان خواهرش گرفت و با ملایمت گفت: غصه نخور کُپُل... خودم دوباره همه رو دور این میز جمع می‌کنم.
یکتا لب‌هایش را روی هم فشرد و حرصی گفت: من چاق نیستم که میگی کپل... من فقط یه‌کم توپُرم! این هزارمرتبه.
آرش ریز خندید و لب زد: باشه قبول... ولی کپل خودمی، حالا غذاتو بخور.
یکتا لقمه را از دستش گرفت و هردو مشغول غذاخوردن شدند.
***
- من از خودم مطمئنم که اومدم سمتت... که می‌خوام با هم یکی بشیم و پیوندمون ابدی. تو به عشق من شک داری یا خودت؟ کدوممون قراره جا بزنه؟
- هیچکدوم... منم عاشقتم. منم به خودم مطمئنم.
- پس این فرصت یکی شدن رو از هردومون نگیر. من دلم می‌خواد تو رو تمام و کمال داشته باشم... چه قلب و احساست، چه جسم و گرمای آغوشت.
پلک‌هایش بسته شد و گرمای لب‌های او را احساس کرد. نفسش درون سینه حبس شد و تنش چون کوره‌ی آتش می‌سوخت.