تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و سی و هفتم :
هر چهارنفرمان مات و مبهوت به مقابل و به آدمی که با چشمان باز روی صندلی پخش شده بود و خون از پیشانیاش به بیرون میپاشید خیره ماندیم. کمند در حالی که بریده بریده نفس میکشید دستهایش را به صورتش کشید و بعد با چشمانی از حدقه درآمده به خون روی آنها خیره شد.
در جاده ترافیک شد و ماشینها پشت سر هم بوق زدند و عدهای پیاده شدند. مرادی مبهوت دستش را روی شانهی همکارش گذاشت و گفت:
- Û
مطالعهی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۸۵۹ روز پیش تقدیم شما شده است.

لطفا صبر کنید...

ملیکا
0واییییییییییی چقدر هیجانی شده.. دلم میخواد زودتر بخونم ممنون مریم جان عالیه رمان🥹❤️❤️❤️❤️