لعل بخارا به قلم فاطمه علی آبادی

پارت سوم :

پیرمرد چشم ریز کرد و سر تا پای دخترک را از زیر نگاه پر غیضش گذراند. در ذهنش گذشت این دخترک کوچک جثه و قلیل‌ سن را چه به حرف از درد و درمان. قصد بلند شدن کرد و دردی چون مار دور تا دور مچ پایش پیچید و نفس را در سینه‌اش تنگ کرد. نبات لبان به قول صدرا چون قنچه‌ی رُزش را طعمه‌ی دندان‌های تیزش کرد، گوشه‌ی پایین پیراهن لخت و از جنس حریرش را در دست مشت شده‌اش گرفت و سعی کرد به پیرمرد نالان کمکی برساند. دست زیر بغل پیرمرد نحیف انداخت و محمد مرده‌شور درحالی که به سمت اتاقک کاهگلی انتهای قبرستان لنگ می‌زد، غُرغُر را از سر گرفت:
- از جنیانی یا پری‌رویان دخترک خیره‌سَر؟ این وقت شب در قبرستان چه می‌کنی؟ تو را با جنازه‌ی حسین چه کار است؟
لحظه‌ای ایستاد و نبات را هم مجبور به ایستادن کرد. در آن تاریکی نمی‌توانست خوب ببیند، مضاف بر این، نبات صورتش را تا چشم پوشانده بود و جز دو گوی عسلی دیگر چیزی دیده نمی‌شد. چشمان فرو رفته و ریز کرده‌اش را بار دیگر در صورت نبات چرخ داد و نبات تازه پِی به لوچ بودن چشم‌هایش بُرد. دست خودش نبود که از قیافه‌ی پیرمرد لاغرمردنی رو به رویش به خنده افتاده و گویی که ابلیس به تنش افتاده باشد، تا جان در بدن داشت خندید. بی‌گمان خنده‌های بی‌پروایش آتش بود و به جان محمد افتاد؛ پیرمرد نزار به حدی قدرت گرفت که درد مچ پایش را به باد فراموشی سپرد، دست استخوانی‌اش را بندِ شال حریر نبات که با آن چهره پوشانده بود کرد و از صورت رنگ‌پریده‌ی دخترک پرده برداشت. سر تا پای دختر ناخلف علی ابن مجتبی نگارگر را از زیر نظر گذراند و با لحنی پر از طعنه گفت:
- شنیده بودم علی را دختری‌ست سبک‌سر.
دست به سمتِ گوش دخترک برد و سخت پیچاند. نبات آخِ بلندی سَر داد و بی‌اختیار دست به سمتِ گوشش برد. پیرمرد ولی دست بردار نبود:
- گمانم علی آن‌قدر غرق در نگارگری و آذین‌کردن بوده است که تربیت دختر خیره‌سرش را از یاد برده.
با همان پای لنگ به سمت اتاقکش به راه افتاد و نبات اما طبیب درونش نهیبش می‌زد که تحمل وزن پیرمرد و خودش، بس دشوار است برای محمدی که مچ پایش ضرب دیده. صدرا از کتاب محمدخانِ طبیب برایش خوانده بود؛ نباید تا چند روز روی پای ضرب‌دیده وزن می‌انداخت. حداقل سه روز استراحت لازم داشت. لحظه‌ای درد گوشش را از یاد برد و فراموش کرد که به یقین صبح نشده خبر گستاخی‌اش به دست پدرش می‌رسد و چیزی جز تنبیه سختِ پدر انتظارش را نمی‌کشد.
گویند که عشق ازعَشَقه ریشه گیرد و آن است که سخت دور دست و پایت می‌پیچد. جایی خوانده بود که ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم (رودکی) بیت زیبایی از عشق سروده:
بر عشق توام، نه صبر پیداست، نه دل
بی روی توام، نه عقل بر جاست، نه دل
حال این عشق برای نبات یک چیز بود؛ جهان اعجاب‌انگیز طب. از ابتدا هم می‌دانست چون که دختر است، در این رَه او را ثمری نیست ولی چه سود که آن‌قدر واله و شیدا شده بود که در اوج درد هم نمی‌توانست نسبت به هرآنچه مربوط به معشوق است دست بکشد. مثل درد پای محمد مرده‌شور که اولین بیمار ناخواسته‌اش بود یا حسینی که چون یک فرصت طلایی برای اکتشافی رعب‌انگیز بود و افسوس که بر باد رفت.