توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت هشتاد و سوم :
دستۀ کیفم را چنگ گرفتم و در تشویش چشمان ارفع خیره ماندم؛ تازه علّت این خلوت را میفهمیدم.
آب دهان فرو بردم و لبانِ خشکم را به زحمت با زبان تر کردم؛ شیرینی رُژ زیر زبانم نشست و فرو رفت. اما فرصت صحبت نداد؛ اسیتصالم را از نگاهم خواند که سریع پیشقدم شد.
- میدونم که شوکّه شدی. ولی یه طرفه به قاضی نرو. بمون حرفای من رو بِشنو اگه قانعت نکردم خودم بلند میشم میرم.
مگر میشد جذبۀ نÚ
لطفا صبر کنید...
