تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و سی و سوم :
انگار واقعاً نمیشد با آرامش برخورد کرد. دوباره صدایم بالا رفت و تقریباً فریاد زدم:
- کدوم آشوب؟ همه که دارن فرار میکنن. ما باید یه فکری به حال مریضها بکنیم و برای این کارم باید حتماً اول دستگیرشون کنیم که ببینیم اصلاً این مواد کوفتی که به خورد مردم دادن چی هست!
سرگرد دستش را به نشانهی سکوت بالا آورد و دوباره به فکر فرو رفت و بعد با دقت به برگههای زیر دستش خیره شد.
خو
لطفا صبر کنید...

نفیسه
0عالی بود