توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و ششم :
***
حتّی زمستان هم نمی‌توانست بر ابوظبی خُنکا ببخشد. پرتو خورشید به اندازه‌ای درونِ اتاقکِ خودرو تابیده بود که گرمایش حالت تهوع در جانم انداخته بود و فضای بستۀ مجتمع هم نمی‌توانست بر حال خرابم مرهم بگذارد.
به ظاهر آراستۀ شُحوح نگریستم و به آرایشِ پاک نشده‌اش حسادت ورزیدم؛ به اندازه‌ای به گرما عادت داشت که حتّی دانه‌ای عرق کِرم صورتش را خراب نکند. بر خلاف صورت من که دانه‌های
لطفا صبر کنید...
