اقبال به قلم مریم السادات نیکنام
پارت دویست و پنجم :
رو در روی زن ایستاد. مکث کرد، نیشخندش بازتر شد و قفل دستهایش را از هم گشود. سپس لبهی چادر او را گرفت و گفت:
_ من بزرگش کردم، من رسوندمش به اینجا، حالا واسه خودم رجز میخوند.
ماهصنم تکانی خورد و حرصی چادرش را از بین انگشتان او بیرون کشید. شهباز سری تکان داد و گفت:
_ یادش رفته بود. باید یادش میانداختم کی بوده و چی شده. باید میفهمید دنیا دست کیه. هوا برش داشته بود. خیال کرد پ
مطالعهی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۷۴۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
نظر خود را ارسال کنید
برای اینکه بتوانید نظر خود را ارسال کنید، لازم است ابتدا وارد حساب کاربری خود در سایت شوید. همچنین میتوانید اپلیکیشن «دنیای رمان» را روی گوشی خود نصب کنید و از داخل اپلیکیشن، نظر خود را ثبت کنید.
لطفا صبر کنید...
