تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و سی و یک :
دوباره راه افتادیم و این بار آرامتر حرکت کردیم. کمند بازویم را گرفته و همراه با من میآمد و محیا جلوتر از ما بود.
تا به ادارهی پلیس رسیدیم یک ساعت زمان برد و آنجا انگار شهر ارواح بود. قابل پیشبینی بود؛ چون همهی پلیسها در سطح شهر بودند. تنها سرباز آشنایی که قبلاً بارها دیده بودیمش کنار در ایستاده بود و با دیدنمان دهانش از تعجّب باز مانده بود.
محیا نزدیکش شد و گفت:
- کØ

لطفا صبر کنید...

Alieh
0اخییی خدا کنه زودتر مدرک بدن تا تموم بشه