قرار ما پشت شالیزار به قلم فرناز نخعی
پارت صد و بیست و پنجم :
ضربان قلبم طوری بالا بود که صدای کوبش تندش را می‌شنیدم.
وقتی از دیوار پایین پریدیم، برگشتم و نگاهی به خانه‌ی بزرگ متروکه انداختم که با پنجره‌های خاموش پشت سرمان دیده می‌شد.
راحت وارد آنجا شده بودیم، دیوارها کوتاه بودند و بالا رفتن حتی برای من آسان.
تا کنار دیوار حیاط رکن دو بی‌صدا و آهسته رفتیم. دیوارش از این خانه بلندتر بود و روی آن هم چند ردیف سیم
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۸۵۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
فاطی
2ضربان قلبم همزمان با هیجان پارت ها میره بالا عزیزم کمی مهلت..حس میکنم تا آخر رمان قلبم از کار بیفته