پارت صد و پنجاه و هفتم :

واردِ حیاطِ بیمارستان که شدیم، چشمم به امیرعلی خورد. ماشینش را نزدیک در ورودی بیمارستان پارک کرد و پیاده شد. هنوز در نگاهش شرمساری موج می‌زد، اما در کنارِ آن امواجی از امیدواری را هم شاهد بودم.
یعنی جدی جدی آن‌قدر احمق بود که امید داشت بعد از آن کاری که با من کرد، ببخشمش و حتی عاشقش شوم؟!
در عقب را باز کرد و مثلاً جنتلمنانه عقب کشید و سر به زیر انداخت. هرکس او را نمی‌شناخت، فکر میâ

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۹۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!