پارت صد و پنجاه :

با بغضی که در گلویم جا خوش کرده بود، به سختی لب زدم:
-شب بخیر.
و بدون آن‌که منتظر جوابی از سمت آن‌ها باشم، با دو خودم را به اتاق‌خواب رساندم. بغض در گلویم چنبره زده بود و هر آنی ممکن بود بشکند. نمی‌خواستم بابا فکر کند از این ازدواج ناراضی هستم. باید خیالش راحت می‌شد که با رضایت خودم راهی تهران می‌شوم. این‌طور کمتر ذهنش درگیرم می‌ماند. نمی‌خواستم تمام فکر و ذکرش من باشم.
آهی Ø

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۰۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!