توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت چهل و هفتم :
***
«یادِ من بی‌عاطفه ذاتِ دغلت ماند.»
بارها قلبم از تپش ایستاد و نبض از سر گرفت؛ به چه باید می‌اندیشیدم تا انبوهِ هراسم را زیر نقاب لبخند بپوشانم، نمی‌دانستم.
- پرواز 352 از استانبول به مقصد کیش هم‌اکنون بر زمین نشست.
صدای زن بارها و بارها دور سرم چرخید و چرخید و در ذهنم تکرار شد.
به واژۀ استانبول اندیشیدم؛ به اردلانی که مردَم بود و نزدیک‌ترین به من. به اردلانی که باید
لطفا صبر کنید...
