تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و پانزده :
در جایش متوقف شد و بعد آرام به سمتم برگشت و با دقّت نگاهم کرد. در صورتم دنبال چه میگشت، نمیدانستم.
- این رو به عنوان چی میگی؟
اگر میگفتم دوست میترسیدم نازنین سست شود و اگر میگفتم چیزی فراتر از آن خیانت بود، به کمند، به خودم!
چند لحظه نفهمیدم باید چه جوابی دهم؛ امّا بعد جلو رفتم و گفتم:
- تو به عنوان چی دوست داری بشنوی؟
نازنین دست به سینه ایستاد و شانهای بالا

لطفا صبر کنید...

ملیکا
0واییییییییییی متین چیی شددد این چی بود یه هو