ققنوس در بند به قلم محدثه کمالی
پارت صد و شصت و سوم :
دیگر چهره اش را نمی دیدم اما حسش می کردم. انگشت هایش به آرامی بازوانم را گرفت و با لحن ارامش بخشی گفت:
- بهم تکیه کن. خودت رو اروم کن. منم نه چیزی می بینم، نه چیزی می شنوم. من بخاطر تو اینجام سروناز، بهم تکیه کن، نمیذارم کسی اشفتگیت رو ببینه. پس برگرد عمارت.
فرو ریختم. واقعا فرو ریختم. با حرف هایش ترورم کرده بود. گریه نکردم اما بغض داشت خفه ام می کرد و با صدای خش داری گفتم:
- نمیتو
لطفا صبر کنید...
مریم گلی
1شهامتت رو تحسین میکنم الیاس ،این کارراباید زودتر از این ها انجام میدادی ،ولی هنوز هم دیر نشده ،انشاالله مانعی براشون نباشه ،دمت گرم نویسنده جان