رویای آشفته به قلم سمیه هرمزی

پارت یک :

فصل اول: لمس رویا
کنار پیشخوان یک ساندویچی شلوغ ایستاده و منتظر است تا آن زن پر آرایش پشت کامپیوتر شما ره اش را صدا کند تا همان ساندویچ هات داگ را گرفته و حداقل گرسنگی اش را بر طرف کند.به جهنم که ممکن است هیکل ورزشکاری اش به فنا برود در حال حاضر فقط سیر شدن برایش مهم است و بس.زن که شماره ۴۳ را بلند صدا می کند جلومی رود و بی اختیار چشمکی میزند.صورتش پر آرایش است اما ته چهره اش زیبا می زند اما از آن ناخن های بلند نوک تیز که امروزه همه ی زنهای روی ناخنهایشان دارند متنفر است.
دختر که نهایتا بیست وپنج سال دارد با عشوه به مرد پر هیبت رو به رویش نگاه می کند.
-می شه شصت و پنج تومن.
مرد سوتی می کشد:چه خبره پول لوازم آرایش پرسنل هم روش می کشن.
دختر پشت چشمی نازک می کند.نه به آن چشمکمکش مرگش و نه به این رک گویی اش.
-چی کار کنم پرداخت می کنی یانه؟
مرد از جیب شلوار جین مشکی تنگش که اندام وپاهای بلندش را بیشتربه نمایش می گذارد کیف کارتهایش را بیرون می کشد.کارتی دست دختر می دهد.
-بکش بابا .سگ خورد سفارش ما رو بده بریم گشنمونه کوفت کنیم.
دختر «ایشی»می گوید و مرد با حرص نگاهش می کند.اصلا در مود لاس زدن با آن موش کوچک نیست.هات داگ کوفتی را می گیرد و از در ساندویچی بیرون می رود.عینک آفتابی اش را به چشم می زند و از میان آن سیاهی عینک در خیابان دنبال ماشینی مشکوک می گردد.دیری نمی گذرد که در پیچ خیابان ماشین پرشیای مشکی با شیشه های دودی زنگ خطر را به صدا در می آورد.باید خیلی ساده می بود که فکر کند دست از سرش برداشته اند.هیچ فرصتی نمی یابد تا به ماشینش که به واسطه ی شلوغی خیابان خیلی پایین تر پارک کرده برسد.ناچار آهسته به گوشه ی خیابان می رود تا برای اولین تاکسی دست بلند اما کو تاکسی.برای چند ماشین شخصی دست بلند می کند اما هیچ کدامشان آن آدم قدبلند در مخمصه را نمی بینند.
آرام گوشه ی خیابان راه می افتد اما دلش گواه می دهد که کم کم خطر نزدیکش می شود.کمی سر کجمی کند ؛ماشین پرشیای مشکی از کنارش رد می شود و در همان هنگام شیشه پایین می رود و مردی تنومند که او را دیگر خوب میشناسد از بالای عینک مشکی اش او را نگاه می کند.ناگهان با ایستادن ماشین می ایستد و یک قدم عقب می رود.همان مرد در سمت شاگرد را باز می کند.گویی هالک باشد که از ماشین بیرون می آید؛ همانقدر قوی هیکل و ترسناک.تی شرت توسی رنگ تنش که حتی زیر بغل های آن ردی ازعرق بدن دارن در بدن تنومند آن مرد در حال پاره شدن است انگار.از آنها می ترسد.خودش هم شاید ورزشکار باشد اما زورش به آنها نمی رسد می داند.آنها پرزور ،بی رحم وجانی اند.سعی می کند خود را نترس نشان دهد.پوزخندی می زند:ای بر پدر شما و اون هوشمند مادر به خطا.خسته نشدین شماها
مرد ناگهان دوباره در ماشین خممی شود و اینبار که در دستش قمه ای میبیند رسما قالب تهی می کند.صدای مرد هم مانندقیافه ی خلافکارش ترسناک است،فریاد می زند:یه بار دیگه گهی که خوردی رو تف کن ببینم چی گفتی تخم سگ.
می خواهد جواب بدهد اما درسمت راننده که باز میشود هامون گنده تر از برادر از آن با یک قفل فرمان بیرون می آید فرار را بر قرار ترجیح می دهد.حداقل می داند در دویدن و جا گذاشتنشان او غزالی تیز پاتر است.می دود و آن دو مرد دوباره سوار ماشین شده و با ماشین اورا تعقیب می کنند.از کوچه وپس کوچه می دود بلکه باز هم شانس به او رو کند و راهی برای گریز بیابد اما ظاهرا امروز شانس با او یارنیست.نفس زنان له کوچه ای می پیچد و ناکهان می ایستد.لعنت بر بخت بدش که به کوچه ای بن بست پیچیده است.
صدای کشیده شدن شدید لاستیکماشین- در اثر ترمز- که از پشت گوشش می رسد با ترس بر می گردد.قلبش تند میزد و عرق به واسطه ی دویدن زیاد از سر و رویش می ریزد.یقه ی تی شرت مشکی اش از عرق خیس است.هر دودر ماشین باز و دو برادر از ماشین پیاده می شوند.چشمش به دستهای تمام خالکوبی هادی میخکوب شده است و ذهنش کار نمی کند.سینه اش ازنفس زدن بالا و پایین می شود و تازه می فهمهد ساندویچش را میان راه از دست انداخته است.حیف آن شصت وپنج هزار تومن!هادی قمه را در دستش تکان می دهد و نزدیک تر میشود.هامون هنوز کنار در ماشین ایستاده و گردنش را می شکند ؛ صدای ترق ترقش به گوشهای اونیزمی رسد.