عشق باشکوه به قلم راضیه نعمتی

پارت دوم :

زمزمه‌‌وار گفتم:
ـ اصلاً فکر نمی‌‌کردم اگه یه روزی پیداش کردیم انقدر سریع قبول کنه بیاد دیدنمون!...
خاله سیما با حرکت سر تأیید کرد و گفت:
ـ منم فکر نمی‌‌کردم انقدر راحت بیاد ایران!
ـ بهش گفتید قراره بهش ارثش رو بدیم؟
ـ نه! موقعیت مناسبی برای این حرف‌‌ها نبود.
در پی مکثی کوتاه با چهره‌‌ای متفکرانه ادامه داد:
ـ وضع مالی پدرش خوبه. نیازی به این ارث نداره.
با لحنی مؤکدانه گفتم:
ـ ولی بهرحال اون باید ارثش رو بگیره!
خاله سرش را به نشانه تأیید فرود آورد و گفت:
ـ قطعاً همین‌‌طوره!
در پی این حرف آه از نهادش برخاست و زمزمه‌‌وار گفت:
ـ کاش اون زمان که خواهر بیچاره‌‌م زنده بود پسرشو می‌‌دید!...
خودم را روی صندلی جلوتر کشیدم و دستم را هم‌‌دردانه روی دستش گذاشتم. خاله با دلی آزرده گفت:
ـ پدر حامد در حق خواهرم خیلی بد کرد. حق نداشت پسر خواهرمو ازش دور کنه.
در سکوت به حرف‌‌های خاله گوش می‌‌دادم و برای مادر حامد که هیچ فرقی با مادر واقعی خودم نداشت و از جان و دل دوستش داشتم، دل می‌‌سوزاندم که این همه سال از دیدار فرزند خود محروم مانده بود و در حق دختری غریبه مادری کرده بود. برخاستم تا به کارم برگردم که صدای خاله را از پشت سر شنیدم:
ـ مهسا جان امروز زودتر از آموزشگاه می‌‌ریم تا خونه رو برای ورود حامد آماده کنیم.
سرم را عقب چرخاندم و پرسیدم:
ـ فرودگاهم می‌‌ریم؟
خاله سرش را به علامت منفی تکان داد و گفت:
ـ خیلی اصرار کردم بریم فرودگاه دنبالش ولی قبول نکرد. آدرس خونه و آموزشگاه و هر چی شماره‌‌ی تماس داشتم بهش دادم.
ـ بهتون نگفت ساعت چند می‌‌رسه؟
ـ نه، تازه باید بره دنبال بلیت. اگه بلیت گیرش بیاد فردا اینجاست. قرار شد بهم خبر بده.
زمانی که پشت میز نشستم تمام فکرم حول حامد پسر مادرِ خوانده‌‌ام می‌‌چرخید. با خودکار آبی که توی دست گرفته بودم خطوطی روی کاغذ ترسیم کردم و در دل با خودم حرف زدم: «یعنی چه شکلیه؟ رفتارش با من چطوره؟ وقتی بفهمه مادرش این همه سال به جای اینکه برای اون مادری کنه برای من مادری می‌‌کرده چه احساسی بهش دست می‌‌ده؟... احتمالاً به من حسودیش می‌‌شه و باهام سرد و سرسنگین رفتار می‌‌کنه!» این افکار را دور ریختم. نمی‌‌خواستم منفی‌‌باف باشم. ترجیح می‌‌دادم او را پسری گرم و منطقی تصور کنم که با دیدن من لبخندی مهربان بر لب می‌‌نشاند و می‌‌گوید: «از آشنایی باهات خوشبختم مهسا.
چقدر سورپرایز شدم وقتی فهمیدم یه خواهر خوب تو ایران دارم!» از این فکر لبخندی شیرین گوشه‌‌ی لبم نقش بست و با خودم گفتم: «آره! حامد واقعی اینه!». ساعتی بعد کلاس تعطیل شده بود و اساتید و زبان‌‌آموزان کلاس‌‌ها را یک به یک ترک می‌‌کردند. با نگاهی به عقربه‌‌های ساعت که عدد هفت را نشان می‌‌داد، کامپیوتر را خاموش کردم. کیفم را برداشتم و به طرف اتاق مدیر راه افتادم. از پشت در نیمه‌‌باز خاله رو دیدم که با والدین یکی از زبان‌‌آموزان صحبت می‌‌کرد. خاله با دیدنم اشاره کرد کمی دیگر منتظر بمانم.
بی‌‌حوصله به دیوار تکیه دادم و به رو به رو چشم دوختم. دوباره تصویری که از حامد در ذهنم ساخته بودم جلوی چشمانم نقش بست و در دل با او حرف زدم: «الآن من و تو یه جورایی با هم خواهر و برادریم. مگه نه؟ ولی چرا انقدر برای هم غریبه‌‌ایم؟ کاش با هم بزرگ شده بودیم تا حس بهتری نسبت به هم داشتیم!» با دیدن خاله که داشت در اتاق را می‌‌بست به خود آمدم. تکیه‌‌ام را از دیوار برداشتم و به طرفش قدم برداشتم. خاله نیم‌‌نگاهی به من انداخت و گفت:
ـ ببخشید مهسا جان معطل شدی. بریم.
دستش را پشتم گذاشت و در آموزشگاه را کلید کردیم و با هم پله‌‌ها را پایین آمدیم.
توی ماشین خاله سرش را سمتم چرخاند و گفت:
ـ اول می‌‌ریم فروشگاه خرید می‌‌کنیم بعد می‌‌ریم خونه.
با حرکت سر موافقت کردیم. کمی بعد من و خاله سیما توی فروشگاه در حال قدم زدن و برداشتن اجناس مورد نیاز برای خانه بودیم. خریدها را که حساب کردیم دوباره سوار ماشین شدیم و به خانه برگشتیم. بعد از جا به جایی وسایل، خاله تلفنی سفارش دو پرس جوجه کباب داد و پشت میز به انتظار نشستیم. با نگاهی به چهره‌‌ی خاله که مضطرب به نظر می‌‌رسید، پرسیدم:
ـ خاله خوبی؟
خاله لبخند کمرنگی بر لب نشاند و جواب داد:
ـ آره، خوبم.
لبخند شیطنت‌‌آمیزی بر لب نشاندم و گفتم:
ـ ولی چرا احساس می‌‌کنم یه کمی استرس داری؟
خاله سیما یک پا را روی پای دیگر انداخت و جواب داد:
ـ آخرین بار که حامدو دیدم هفت سالش بود. اصلاً نمی‌‌دونم الآن چه شکلی شده. چطور شخصیتی پیدا کرده. چطوری باید باهاش رفتار کنم!