اقبال به قلم مریم السادات نیکنام
پارت دویست :
اما نه داری پا گرفته بود و نه تاروپودی از ابریشم بالا رفته بود. فرش زیر پایش شده بود خاک سیاه و آسمان بالای سرش تیره.
کف دستش را روی صورتش گذاشت و دو طرف پیشانیاش را مالید. سرش داغ بود و تمام استخوانهایش هنوز درگیر دردی که وسط جنگل بهجانش نشسته بود.
مویههای سکینه اما غافلش کرد. ته دلش هری ریخت و بازهم بیخیال خودش شد.
از جا جست. هولزده خودش را پای پنجره رساند و گوشهی
مطالعهی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۷۵۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
نظر خود را ارسال کنید
برای اینکه بتوانید نظر خود را ارسال کنید، لازم است ابتدا وارد حساب کاربری خود در سایت شوید. همچنین میتوانید اپلیکیشن «دنیای رمان» را روی گوشی خود نصب کنید و از داخل اپلیکیشن، نظر خود را ثبت کنید.
لطفا صبر کنید...
