هدف سخت به قلم زهرا رحمانی

پارت دوم :

مرد کاملا ریلکس گفت:
_زیادی حرف می‌زنی. تا فردا شب غذا نداری تا نزاکت حرف زدنو یاد بگیری!
این را گفت و پیش از آن‌که تانیا چیزی بگوید، از اتاق خارج شد و در را بست. تانیا میان زمین و آسمان، دوباره در تاریکی فرو رفت. این‌بار بغض کرد. احساس بدی داشت. خبری نبودن از غذا، یعنی بی‌خبری محض تا فردا. پتو را دورش پیچید و تلاش کرد بخوابد.
زمانی که از خواب بیدار شد، در لحظات اول نمی‌دانست کجاست. کم‌کم به یاد آورد و ترسید. حتی نمی‌دانست روز است یا شب؟ چرا آن‌جاست و برای دفاع از خود چیزهایی بلد است؟
همان‌جا روی تخت نشست و به بشقاب فلزی‌ای که مرغ تهوع آور درونش جای گرفته بود، چشم دوخت. مرغ را درون جیب شلوارش گذاشت. موقع گرسنگی شدید لازمش می‌شد. بشقاب را برداشت و دستی به لبه‌هایش کشید. تیز نبود اما در موقع لزوم برای وارد کردن ضربه به کار می‌آمد. آن را نیز پشت شلوارش جاساز کرد. هر آن ممکن بود وارد اتاق شوند و لازم بود وسیله‌ای دفاعی همراهش داشته باشد. کمرش سرد شد اما تحمل کرد. احتمالا باید مسیر سختی را طی می‌کرد و این تازه اولش بود.
باز هم چند ساعتی گذشت. تکه‌ی مرغ را خورد و به سختی فرو داد. دوباره خوابید. حداقل در خواب نیازی نبود به اتفاقات نیفتاده فکر کند.‌
باز هم بیداری‌های طولانی که هر ثانیه‌اش همچون سالی می‌گذشت. اکنون دل ضعفه هم به دیگر دردهایش اضافه شده بود. کمرش از اصابت طولانی مدت با ظرف فلزی درد گرفته بود، اما تانیا باز هم تحمل کرد.
زمانی که در اتاق برای دومین بار باز شد، مانند صاعقه از جا پرید. ترشح بیش از حد اسید معده کم طاقتش کرده بود و چهره‌اش را در هم کشانده بود؛ اما باز هم استوار ایستاد. همان مرد قبلی بود. از روی موهای مشکی مجعد، ته‌ریش و پوزخند مسخره‌اش به خاطرش آورد. از آن چشمان عاری از احساس و نگاه تحقیر آمیزش!
دوباره بی‌هیچ توضیحی در آستانه‌ی در قرار گرفته بود و این تانیا را عصبی می‌کرد.
_خانم تانیا تهرانی؟
تانیا می‌دانست که او جواب این سوال را به خوبی می‌داند و تنها قصدش عصبی کردن و تحقیر او در باب یک روز گرسنگی است که کشیده؛ با این حساب، واقعا دیگر دلش نمی‌خواست آن‌جا بماند، در حالی که از پدرش بی‌خبر است؛ در حالی که نداند برای چه آن‌جاست و در حالی که معده و روده‌اش به جان هم افتاده‌اند.
با صدایی ضعیف اما محکم گفت:
_خودمم.
_خوبه. نزاکت صحبت کردن یاد گرفتی!
خواست جوابی بدهد که باز هم دلایلش برای صبوری یادش آمد. دستش از شدت خشم مشت شد و ناخن‌های بلندش در گوشتش فرو رفت. عصبی، بی‌طاقت و خسته بود. دلش حمام و یک خانه‌ی امن می‌خواست...
_حالا جواب سوال اولت. چرا اینجایی؟ چون دختر فریدون تهرانی هستی. حالا مثل یه بره‌ی اهلی یه روز دیگه هم اینجا می‌مونی تا به جواب سوال بعدیت برسی. به بچه‌ها می‌سپارم برات غذا...
با فریاد ناگهانی تانیا و حمله‌اش به سمت در، مرد سکوت کرد و خیلی سریع گارد دفاعی گرفت. اما تانیا پیش دستی کرده بود و ضمن حمله، بشقاب غذایش را به سوی او پرت کرده بود که با جاخالی دادن به موقع مرد، بشقاب به در خورده و صدای ناهنجاری ایجاد کرده بود‌.
تانیا اولین لگد را به سویش انداخت که مرد باز هم جاخالی داد و این‌بار ضمن گرفتن ساق پایش، اسلحه‌اش را نیز به سویش گرفت.
_دقیقا فکر کردی چقدر شانس داری؟
چند مامور با پوزخندهایی معنادار به تماشا آمده بودند و به همان محدوده‌ی پشت در بسنده! ظاهرا اجازه‌ی ورود نداشتند و تانیا سریع متوجه شد که با سردسته‌س آن‌ها طرف شده است.
ساق پایش هنوز در میان دستان زمخت مرد بود و همچنان در تلاش بود تعادلش را حفظ کند که ضمن حرف زدن، شروع به پیچاندن ساقش کرد.
_فکر کردی می‌تونی فرار کنی؟
فشارش را بیشتر کرد و تانیا از شدت درد سرخ شد.
_یا خواستی حماقتتو به نمایش بذاری؟
دوباره فشار و این‌بار حس کرد مچش در حال شکستن است. تمام قوایش را در مشتش ریخت و در یک حرکت خود را به او نزدیک کرد که مشتش نیز اسیر دست دیگر مرد شد. آن‌چنان پرقدرت و ناگهانی به عقب هولش داد که تلوتلو خورد و آن‌چنان محکم بر زمین افتاد که شک نداشت کمرش آسیب دیده است.
_دیگه سعی نکن حماقت کنی چون ممکنه نتیجه‌ی بدتری بگیری!
این را گفت و اتاق دوباره در تاریکی محض فرو رفت...