اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت بیست و چهارم :
به محض اینکه آخرین میهمان از پله‌ها بالا رفت و بخشی که در آن بودم تهی از حضور دیگران شد، نگاهی به ساعت انداختم؛ با گذشت هر ثانیه، اضطرابم به قلبم چنگ می انداخت.
در همان حالت منتظر گرگین نشستم. پس ازگذشت یک ساعت، از روی صندلی بلند شدم؛ از پله ها بالا رفتم و در میان جمعیتی قرار گرفتم که بیشترشان شام خود را به پایان رسانده و دستی بر شکم‌های برآمده خویش نهاده بودند.
چنان سیری ناپذیری
لطفا صبر کنید...
