اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت بیست و سوم :
به میز پر از غذا چشم دوختم زیر لب گفتم:
_تا اجرای سامیار تموم بشه اینا سرد شدن.
آرزو کردم تا پایان اجرای سامیار، غذاها همچنان گرم و تازه بمانند، درست همانند زمانی که تازه سرو شده بودند.
فکر نمی‌کردم روزی فرا برسد که قدرت خود را صرف چنین موارد بی ارزش و کوچکی کنم.
در آن روز، آرزوهای زیادی کرده بودم، که اکثر آن‌ها به خاطر سامیار و آزیتا بود. از حجم گوی آرزویم کم شده بود و اح
لطفا صبر کنید...
