توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت هفده :
***
زمین داغ بود و آسمان داغ؛ اما هیچ کدام سوزان‌تر از داغ نشسته بر دل نبود.
تن خمودم روی خاک آفتاب‌خورده فرو افتاده بود و رنگِ خاک، لباس سر تا پا عزایم را در خود بلعیده بود. اما چه اهمیتی داشت وقتی تن فؤادم در آغوش خاک غرق می‌شد؟ من تنها می‌توانستم بخشی از آن آغوش را روی لباس سیاهم به یادگار داشته باشم.
جسمم روبروی قبر و نگاهم خیرۀ روحانی تلقین بود؛ روحم اما نه، سرگردان بود در
لطفا صبر کنید...
