اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت بیست و دوم :
روی کاناپه منتظر آزیتا نشستم. هنگامی که صدای قدم‌هایش را شنیدم، سرم را بلند و به او نگاه کردم.
توصیف زیبایی‌اش در آن لباس زرد رنگ برایم دشوار است؛ کلمات مناسبی برای بیانش پیدا نمی‌کنم.
آرایش ملایمی که بر چهره‌اش نشانده بود زیبایی‌اش را دو چندان کرده بود.
به چشمان سبز رنگش، به آن دو سیاره روشن خیره شدم. زیباترین جنگل دنیا را در چشمانش جا کرده بود.
دستکش‌های توری که با ر
لطفا صبر کنید...
