گیلدا به قلم مرضیه اخوان نژاد
پارت نود و هفتم :
-خیلی نگرانت بودیم؛ من، مامان و بابات، مامان بابای من. چرا به من نگفتی که تو خطری؟ اگه میگی خُب...
پر غیظ سمتش چرخیدم. سکوت کرد و من نگاه لبریز از خشمم را به دو چشم گیرای او دوختم و غرولند کردم:
-چرا باید بهت میگفتم؟ مگه تو چه نسبتی با من داری؟
مردمک دو چشمم را صاف به چشمهای او دوختم. میخواستم خاطرهی آن روز را بهخاطر آورد. باید یادش میآمد که با من چه کرد. او حق نداشت حتی ل
لطفا صبر کنید...
