گیلدا به قلم مرضیه اخوان نژاد
پارت نود و چهارم :
-الان منو آروم کردی مثلاً؟
لاقید شانه بالا داد و سمتم آمد:
-من انسان نیستم، پس احساساتِ انسانها رو هم بلد نیستم. نمیتونم کسی رو آروم کنم یا دلداری بدم. فقط واقعیت رو بهت میگم.
مقابلم روی زمین زانو زد. گوشی موبایلش را که روی تخت کنارم انداخته بودم، برداشت و مجدد همان عکس دستهجمعی را مانند آینهی دق مقابلم نگاه داشت و گفت:
-امروز نیومدم راجعبه فرزادِ دستغیب حرف بزنم و
لطفا صبر کنید...
