پارت نود و سوم :

چشم از عکس گرفتم و سر بالا دادم؛ از پشت حریر نازک اشک می‌دیدمش. سعی داشت با این حرف‌ها از بار عذاب‌وجدان من بکاهد؟
با لحنی لرزان پرسیدم:
-خُب که چی؟
آه غلیظی کشید:
-اینا رو گفتم تا نشی و شب و روز برای جنایت‌کاری که حقش مردن بود، غصه نخوری.
پوزخندی عصبی زدم و صدایم را بالا بردم:
-طرف هرکی که بود، به خودش ربط داشت. قاضی شهر من نیستم که واسه یه آدم حکم صادر کنم و بعد خودم

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۵۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!