گیلدا به قلم مرضیه اخوان نژاد
پارت نود و سوم :
چشم از عکس گرفتم و سر بالا دادم؛ از پشت حریر نازک اشک میدیدمش. سعی داشت با این حرفها از بار عذابوجدان من بکاهد؟
با لحنی لرزان پرسیدم:
-خُب که چی؟
آه غلیظی کشید:
-اینا رو گفتم تا نشی و شب و روز برای جنایتکاری که حقش مردن بود، غصه نخوری.
پوزخندی عصبی زدم و صدایم را بالا بردم:
-طرف هرکی که بود، به خودش ربط داشت. قاضی شهر من نیستم که واسه یه آدم حکم صادر کنم و بعد خودم
لطفا صبر کنید...
