تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت نود و هشتم :
مادرم وحشتزده به صورتش کوبید و با گریه گفت:
- هوشنگ چی داری میگی؟!
من امّا آرام خم شدم و تلفنم را برداشتم. آن را داخل جیبم گذاشتم و به پدرم خیره شدم که خشمگین رو از من گرفت و در حالی که به سمت اتاقش باز میگشت گفت:
- ولم کن سیمین، ولم کن! این خری که میبینیها، این گاو، این زبون نفهم دسته گله توئه! دسته گله تو، زنیکه پتیاره!
به یاد نداشتم پدرم این گونه با مادرم حرف زده باش

لطفا صبر کنید...

نفیسه
0عالی بود