پارت نود و هشتم :

مادرم وحشت‌زده به صورتش کوبید و با گریه گفت:
- هوشنگ چی داری می‌گی؟!
من امّا آرام خم شدم و تلفنم را برداشتم. آن را داخل جیبم گذاشتم و به پدرم خیره شدم که خشمگین رو از من گرفت و در حالی که به سمت اتاقش باز می‌گشت گفت:
- ولم کن سیمین، ولم کن! این خری که می‌بینی‌ها، این گاو، این زبون نفهم دسته گله توئه! دسته گله تو، زنیکه پتیاره!
به یاد نداشتم پدرم این گونه با مادرم حرف زده باش

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۵۳ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • نفیسه

    0

    عالی بود

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    ممنون از همراهی‌تون💚

    ۳ سال پیش
  • ملیکا

    1

    اخی چقدر دلم سوخت برا مادر دانیار 🥲 حالا کمند این وسط می خواد به دانیار گیر بده

    ۳ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️