پارت نود و یک :

قبل از این که رشوند جوابم را بدهد تقه ای به در خورد و منشی با دو فنجان چای وارد اتاق شد. رشوند اشاره کرد سینی را روی میز مقابلم بگذارد و سپس خودش برخاست و گفت:
- نفرمایید؛ مگه می‌شه آقای سلیم زاده رو نشناخت؟! کل مردم نواشهر ایشون‌رو می‌شناسن.
رشوند داشت اغراق می‌کرد و نمی‌دانستم چرا؟ پدرم صاحب یک کارخانه نساجی بود و در زمینه کاری خودش موفق، ولی این گونه هم نبود که کل مردم نواشهر

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۶۷ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • ملیکا

    0

    منتظر پارتای بعد هستیمم

    ۳ سال پیش
  • ملیکا

    0

    عالییی ممنون

    ۳ سال پیش
  • اسرا

    0

    دانیارمن کشته بااین جمله(نمیدونم،چرا)آخه بااین جمله داری نابودمیشی عالی مثل همیشه 😘

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    کل کارهای دانیار تو این خلاصه می‌شن😂🤭

    ۳ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️