دادگاه مردگان به قلم سهیلا عبدی
پارت شصت و یک :
یقه هودیش را چسبید.
- ولم کن. وگرنه هیچوقت اجازه نمیدم دیگه دخترات رو ببینی.
با یادآوری چهره معصوم آنها نفسش را با حرص بیرون داد. آرام کاملین را روی زمین قرار داد و با تحکم گفت:
- خیله خب. فقط منو ببر پیششون. قول میدم به تو صدمهای نزنم.
کاملین لبخند کجی زد و دستانش را روی سینه قفل کرد.
- شرط داره!
- چه شرطی؟! تو تازه میخواستی من رو پیششون ببری.
شانه بالا اندا
لطفا صبر کنید...
