پارت سی و چهارم :
فصل دهم
چشم دوخته بودم بر خاکستری که تا چند ساعت پیش دفتری بود با جگری تکه‌تکه از دست من و دختری که سال-هایی دور جزئی جدانشدنی از زندگی یکدیگر بودیم. دستانم را درون جیب‌های کت زمستانی‌ام کرده و چشم دوختم بر شعله‌هایی که مرز خیلی باریکی تا خاموشی داشتند. با صدای گوشی‌ام آن را از جیبم درآورده و مقابل چشمانم گرفتم. مهسا بود.
"ـ سلام صبحت بخیر عزیزم. نیومدی خونه فک کنم هنوز بیمارست
لطفا صبر کنید...
