دیار آشوب به قلم سیده نرجس کشاورزی و دیبا کاف
پارت هجده :
برخلاف تصورش پشت سرش از جام بلند شدم و شونه به شونه هم از کافه خارج شدیم. هوا سرد بود. نفسم رو که بیرون فرستادم چیزی مثل دود از دهنم خارج شد. دم در کافه ایستاده بودیم که چکاد گفت:
_بارون قشنگیه
_میخوام پیاده روی کنم.
دستم رو توی دستای پهن و مردونه اش گرفت. گرمای دستش یه حس شیرین مثل تکیه گاه داشتن بهم القا کرد. دستش رو فشار دادم که برگشت و لبخند محزونی بهم زد که یه چیز
لطفا صبر کنید...
