دیار آشوب به قلم سیده نرجس کشاورزی و دیبا کاف
پارت پانزده :
صبح زودتر از همیشه از خواب بلند شدم. وقتی داشتم دست و صورتم رو میشستم تغییر زیبایی رو توی صورتم حس میکردم. انگار واقعا پی برده بودم که من دخترم و روحیاتم لطیفه.
به دست هام خیره شدم. ناخن های ژلیش شدم سفیدی و کشیدی انگشتام رو دوچندان کرده بود و حسابی خودش رو به رخ میکشید. ابرو هام کمونی شده بود و پوست صاف و سفیدم زیر نور ضعیف توالت برق میزد.
چشم های سیاه و رئوفم بیشتر خودش رو
لطفا صبر کنید...
