تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت سی و نهم :
هر دو از اتاق خارج شدیم. کمند گفت باید چند وسیلهی دیگر بردارد و من ترجیح دادم دیگر بیش از این در خانه نمانم. یک بار دیگر حالش را پرسیدم و وقتی مطمئن شدم خوب است، کفشهایم را پوشیدم و خارج شدم. در حالی که اطراف را با دقّت نگاه میکردم از پلههای مقابل در پایین رفتم و شروع به راه رفتن در طول حیاط کردم. ابتدا که آمده بودم دقّت نکرده بودم اینقدر بزرگ و دلنشین است. حیاط خانهی ما هم بزرگ

لطفا صبر کنید...

اسرا
0چرامردم حتی مرده رحم نمی کنن پشت سرش حرف میزنن