پارت هفتاد و چهارم :

-دیگه ببین من چقدر خوشبختم که تک ستاره‎ی ماه روی زمین شدم.

نفس‌های داغش که توی گوشم می‌پیچه، تنم رو به عرق می‌ندازه و زانوهام رو خالی می‌کنه. همین که می‌خوام پیشونی به سینه‌ش تکیه بدم، باغ می‌لرزه و صدای مهیب انفجار، مویرگ‌های مغزمون رو پاره می‌کنه و تیر چراغ برق رو از جا می‌کنه و باغ و خیابون؛ توی تاریکی مطلق فرو می‌رن. همه‌ی این اتفاق‌ها توی چند ثانیه رخ می‌ده و ما مبهو

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۰۷۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • نورا

    0

    خوبه

    ۳ سال پیش
  • یلدا

    1

    چرا آداش دست برنمی داره ، ماهی بیچاره کاش هیچ وقت طعم خوش این لحظه ها از یادت نره ، خسته نباشید لطفا اگه می تونید پارت ها را بذارید به قلمتون عادت کردیم از بس خوبه

    ۳ سال پیش
  • نازنین مرادخانلو | نویسنده رمان

    قربون نگاهت برم من

    ۳ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️