پارت دوم :

تردید و‌ نگرانی دو عنصر طبیعی و جدا نشدنی چهره‌‌‌ی ادریس بود. من و منی کرد و پرسید:
_ فقط ... فقط چه ضمانتی پشت حرفاتون هست؟
پلک‌هایش را روی هم گذاشت و خرسند از اینکه تا حدی موفق شده در این مسیر جلو برود دستی به چانه‌اش کشید. در جوابش گفت:
_ شما اول با خانم صحبت کنید، بعد از اینکه توافقشونو گرفتین قول می‌دم یه ضامن معتبرم برای درخواستم داشته باشم.
فقط نگاهش کرد. یاسین ولی این حرکت او را به فال نیک گرفت و به عبدی اشاره کرد که بلند شود.
از اتاق صبرا صدای بلند موسیقی به گوش رسید. ادریس بلافاصله برگشت و ذهن سرگرد به سرعت شروع به تجسم کردن فضای داخل اتاق نمود.
احتمالا اتصال هندزفری از گوشی را قطع کرده، زانوهایش را بغل گرفته و با چشم‌های بسته آهنگ گوش می‌داد.
منتظر نشد ادریس دوباره به خوردن شربت دعوتش کند. صدایش کرد و بعد از خداحافظی به همراه عبدی از خانه بیرون آمد.
هر دو ساکت بودند و او در ذهنش یک مرور کلی بر وقایع می‌زد. ولی به صبرا ستایش که می‌رسید، مغزش قفل می‌کرد و متوقف می‌شد. دختر بیچاره کلا از دنیا و خانواده بریده و طبق چیزی که از دکترش شنیده بود، خیلی سخت رفته بود در لاک خودش و نمی‌خواست بیرون بیاید.
در همین حین سروان عبدی وارد تنهاییش شد و پرسید:
_ عجیب نیست؟ دوسال سکوت، اونم برای جنس یه دختر که عمده‌ی انرژیشو با حرف زدن تخلیه می‌کنه؟! جل‌الخالق!
دقیقا به چیزی اشاره زد که یاسین به آن فکر می‌کرد. خنده‌ی کوتاهی کرد و گفت:
_ می‌بینی که استثنام وجود داره. البته صبرا ستایش قبلا این مدلی نبوده، بعد از اون اتفاقی که براش می‌افته، به گفته‌ی روانشناسش البته، ترجیح می‌ده دور خودش حصار بکشه و دیگه کسی رو به حریم امنی که از نظر خودش ساخته راه نده.
سروان نگاهش کرد.
_ پس معلومه قبلا سر پر بادی داشته.
_ حتما داشته که دست به همچین کار خطرناکی زده. وگرنه کدوم آدم عاقلی نصف شب خبط به این بزرگی می‌کنه.
عبدی خندید.
_ پس از نظر شمام این دختر دیوونه‌س؟
_ من همچین حرفی زدم؟!
اخم کرد. عبدی ولی برگشت و سرخوش و مستقیم نگاهش کرد.
_ برداشت دیگه‌ایم نمی‌شه از حرفتون کرد سرگرد. ببخشید اما اینجا فقط یه گزینه وجود داره که اگه کاری از روی عقل انجام نشه پس از روی دیوونگیه.
_ شایدم لجبازی و یا ...
_ سرخوشی، هیجان‌زدگی، غرور! می‌خواین بگین همه‌ی این حالات از روی بی‌عقلیه، که البته ربطیم به دیوونگی نداره.
مکثی کرد و لب‌هایش بهم کشید. عبدی قصد داشت او را به چالش بکشد و یاسین نمی‌خواست چنین اجازه‌ای بدهد. کمی فکر کرد و گفت:
_ می‌خوام بگم دیوونگی تعریفش جداس. همه‌ی ما گاهی هیجان‌زده و مغروریم. کسی که به سرش می‌زنه کارای خطرناک انجام بده صرفا دیوونه نیست. این آدم حتما می‌دونه کارش سخته و از قبل با خودش کنار اومده.
_ می‌خواین بگین صبرا ستایش، می‌دونسته و تن به این کار داده؟
_ بله! و فرقش با دیوونگی اینه که مجنون نمی‌دونه چی می‌خواد و ممکنه چی پیش بیاد.
_ پس می‌شه گفت صبرا ستایش با وجودیکه می‌دونسته ته کار ممکنه چی پیش بیاد رفته تو سینه‌ی خطر و انجامش داده.
_ نه!
به نه‌ی محکمی که او گفت، عبدی برگشت و متعجب نگاهش کرد. یاسین لبخندی زد و گفت:
_ صبرا ستایش فقط غافل‌گیر شده. اون می‌دونسته عواقب کارش خوب نیست ولی پیش‌بینیش درست از آب درنمی‌آد و وحشتناک می‌شه.
_ چیزی که خوب نیست از نظر شما وحشتناکه؟
_ دوز بد بودن یه نتیجه که بره بالا وحشتناک می‌شه. که البته صبرا دیگه به اینجاش فکر نکرده بوده.
مسیر ذهنش کم‌کم داشت تغییر می‌کرد و از پرونده‌ی امنیتی و سنگینی که در دست داشت منحرف و، سمت پرونده‌ی معمولی صبرا ستایش و شکایتی که هنوز بی‌نتیجه مانده بود می‌رفت. عبدی چانه‌ی گرمی برای حرف زدن و سوال‌پیچ کردن بقیه داشت. پس برای اینکه ذهنش پراکنده نشود و تمرکزش بهم نریزد، قبل از اینکه او سوال بعدی را وسط بکشد پرسید:
_ راستی، متوجه‌ی یه چیزی شدی؟
دهان سروان باز شده بود برای پرسیدن که بلافاصله حرفش‌ را خورد. پرسید:
_ چی مثلا؟!
نگاهش کرد. لبخند محوی هم چاشنی آن کرد و‌ گفت:
_ پنجره‌‌ای که مشرف به خیابون اصلیه دو جداره و دودیه، موقعیتشم همون چیزیه که ما می‌خوایم. مستقیم از همون نقطه می‌شه برج پانیذ و طبقات نوزده و بیست، و حتی دوتا طبقه بالا و پایینشو زیر نظر گرفت.
متعجب پرسید:
_ شما که همش در حال حرف زدن و قانع کردن ستایش بودی، کی فرصت کردی نقشه‌ی خونه‌رو دریابی؟!
خندید. با اعتماد به نفس و پیروزمندانه. سپس کف دستش را روی فرمان ماشین سایید و جواب داد:
_ حتی وقتی چشمام بسته‌س ذهنم کار می‌کنه.
نگاهش کرد.
_ حین انجام‌وظیفه باید تمام حواس پنج‌گانه‌تو به کار بگیری سروان. با چشم سر نشد با گوش، گوشت در اختیارت نبود ...
انگشت اشاره‌شو روی شقیقه‌‌اش گذاشت و ادامه داد:
_ با اینجا. مرکز کنترل بدن.
عبدی سرش را به تایید و‌ تحسین جنباند. او گفت:
_ این اصول کار ماست. حین انجام ماموریت متعلق به خودمون نیستیم، متوجه‌ای که؟!
_ درسته! و بی‌جهت نیست که تو رده‌ی خودتون رو دست ندارین.

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۰۹۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • !!!

    0

    عالی بود ممنونم بابت این رمان

    ۲ سال پیش
  • سیما دولت

    0

    کنجکاو شدم. به نظرم خوب شروع شد

    ۲ سال پیش
  • انا

    0

    خوب

    ۲ سال پیش
  • ماریا

    0

    عالیه

    ۳ سال پیش
  • مریم السادات نیکنام | نویسنده رمان

    😍😍

    ۳ سال پیش
  • مدیسا

    0

    ..

    ۳ سال پیش
  • قلب یخی

    0

    خوب

    ۳ سال پیش
  • مهشید

    0

    عالی

    ۳ سال پیش
  • .

    0

    جالب به نظر میاد💙

    ۳ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️